Czasem, wystarczy tylko krótka podróż, by odkryć prawdziwe perełki. W gorące sobotnie popołudnie, wybrałam się motocyklem w okolice Sycewa, niewielkiej wsi oddalonej godzinę jazdy od mojego domu. To właśnie tam, wśród urokliwych jabłoniowych sadów, ukrywa się wyjątkowe miejsce - RestauracjaOld Garden.

Zanim przekroczyłam próg ogrodu otaczającego restaurację, wiedziałam, że czeka mnie coś niezwykłego. Wystarczył jeden krok, by poznać atmosferę, która otacza to miejsce. Ścieżka dźwiękowa Latino Best Mood płynęła delikatnie w tle, a akordy Buena Vista Social Club przywitały mnie niczym starą przyjaciółkę.

Właściciele Old Garden stworzyli miejsce, w którym smak i sztuka splatają się w jedno. Restauracja położona jest tak, że podczas posiłku można zachwycać się widokiem rabat kwiatowych, ogrodu różanego i jabłoniowego sadu. Ale to nie tylko przyroda robi tu wrażenie. Restauracja pełni także funkcję galerii sztuki, co w połączeniu z artystycznym wystrojem wnętrza tworzy niepowtarzalną atmosferę.

Jednak to, co wyróżnia Old Garden spośród innych miejsc, to kuchnia. Tutaj smak nie jest jedynie zmysłową przyjemnością, ale także wyrazem filozofii restauracji. Owoce, warzywa i zioła używane w potrawach pochodzą z własnego ogrodu, a płatki kwiatów zdobią każde danie. To wyjątkowe podejście do gotowania sprawia, że smaki są nie tylko wyśmienite, ale też pełne życia i naturalności.

Więc jeśli kiedykolwiek znajdziesz się w okolicy, nie wahaj się odwiedzić Old Garden. To miejsce, które pozwoli ci odkryć smaki życia na nowo, otworzy drzwi do sztuki i zapewni dawkę inspiracji, którą z pewnością zabierzesz ze sobą. Bo Old Garden to nie tylko restauracja - to prawdziwa uczta dla zmysłów i duszy, której doświadcza się nawet przez chodzenie boso po trawie w ich magicznym ogrodzie.

Podróżując motocyklem doświadczam piękna i wolności, ale często towarzyszy mi także strach, zwłaszcza na nieznanych trasach. Dlatego stale wypróbowuję nowe sposoby, które pomogą mi go zredukować i cieszyć się pełnią moich motocyklowych przygód.

Oto sposoby, które najlepiej mi się sprawdzają. Zobacz, czy sprawdzą się też u Ciebie?

1. Wdech i wydech: Jadąc skupiaj się na swoim oddechu. Gdy skupiam uwagę na oddechu, mój umysł staje się spokojniejszy, a strach traci swoją moc. Wdech i wydech. Spróbuj - wydłużaj wydechy i wdechy, aby uspokoić umysł i wyciszyć emocje. Głęboko oddychaj.

2. Doceniaj piękno otaczającej przyrody: Podczas jazdy motocyklem, pozwól swoim zmysłom odbierać piękno przyrody wokół Ciebie. Skup się na widokach, dźwiękach i zapachach, które otaczają Cię w tej chwili.

3. Wyobraź sobie sukces: Przed podróżą wizualizuj sobie, że bezpiecznie dojeżdżasz do celu. Widzisz siebie pewnie i odważnie pokonującą zakręty i wyzwania na drodze. W pełni panującą nad motocyklem i czerpiącą radość z podróży.

4. Korzystaj z afirmacji: Powtarzaj sobie afirmacje, takie jak "Jestem silna/silny i odważna/odważny", "Wierzę w swoje umiejętności", "Mam kontrolę nad swoim motocyklem i drogą". Te zdania wzmocnią Twoją wiarę w siebie.

5. Przełamuj strach stopniowo: Jeśli odczuwasz lęk podczas jazdy, zacznij od praktyki na spokojnych i mniej ruchliwych trasach. Stopniowo zwiększaj trudność tras, dając sobie czas na dostosowanie się do nowych wyzwań.

6. Ustalaj realistyczne cele: Postaw sobie realistyczne cele podróży i nie porównuj się do innych motocyklistów. Jedź taki dystans jaki na tę chwilę jesteś w stanie pokonać. Skup się na swojej drodze i ciesz się każdym osiągniętym kamieniem milowym.

7. Poznaj trasę z wyprzedzeniem: Przed wyruszeniem na dłuższą trasę, zapoznaj się z trasą i planem podróży. Poznaj zakręty, punkty orientacyjne i potencjalne przeszkody -  Google Maps są świetnym wynalazkiem! Pomoże Ci to obniżyć lęk przed nieznanym.

8. Zrozum swoje lęki: Zastanów się nad źródłem swojego lęku i zacznij go rozumieć. Może to być strach przed nieznanym, może przed utratą kontroli lub niska samoocena i brak pewności siebie. Zaakceptuj to co odkryjesz. Akceptując swoje lęki, łatwiej będzie Ci sobie z nimi poradzić.

9. Bądź wdzięczna: Przed i po jeździe, zanurz się w uczuciu wdzięczności za możliwość podróżowania motocyklem, za zdolności, które posiadasz i za każdą nową przygodę!

I na koniec sposób, którego jeszcze nie wypróbowałam, ale koniecznie muszę, bo zdecydowanie warto!

10. Regularnie praktykuj na placu manewrowym: Wyznacz sobie czas na regularne ćwiczenia na placu manewrowym, gdzie będziesz doskonalić swoje umiejętności i nabierać pewności podczas manewrów. Lub znajdź szkołę jazdy w pobliżu swojego miejsca zamieszkania i zrób kurs doskonalenia jazdy na motocyklu. Na przykład na Torze Łódź, w OSK Motorista w Warszawie, w 3MM Racing Academy, w OSK High lub w MotoPomocni.  

Pamiętaj, że lęk to naturalna reakcja, ale można go przezwyciężyć i nie pozwolić, aby ograniczał Twoje motocyklowe przygody. Wypróbuj te techniki, dostosowując je do swoich indywidualnych potrzeb, i ciesz się każdym przeżytym chwilą podczas Twoich motocyklowych podróży!

Podczas samotnej wyprawy odkrywam nie tylko fascynujące krajobrazy, ale także samą siebie. Kiedy wsiadam na motocykl zawsze odczuwam strach. Wraz z każdym kolejnym kilometrem turkot silnika, zapachy pól i lasów - droga odsłania przede mną widoki. Gdy jestem tylko ja i mój motocykl, staję twarzą w twarz z wyzwaniami i obawami, które kryją się we mnie. 

‘Czy robię w życiu naprawdę to czego pragnę? Co jest moim autentycznym Ja?

Każda kręta droga staje się metaforą dla wyzwań, z którymi muszę się zmierzyć w życiu. Odwaga, jakiej nabieram na siodle, odzwierciedla odwagę w innych aspektach mojego życia, gdzie ze strachem stawiam czoła przeciwnościom i niepewnościom.

Każdy nowy przystanek na trasie to okazja do odkrywania nowych miejsc i kultur, ale także możliwość głębszego poznania samej siebie. Lubię piękno. Szukam piękna. Wyjątkowości. Kreatywności. Nieszablonowości. Industrialne klimaty Cukrowni Żnin i Gorzelni Gwieździn, klifowe plaże Ustki, kutry rybackie na przystani w Jarosławcu, piekarnia Manufaktura w Łebie, nocowanie w wiatraku na górze Sobótka, poziomkowe piwo w browarze Poziomka. Ale też ciszy. Puste poranne plaże, śpiew ptaków nad jeziorami, zapach żywicy sosnowego lasu, kaczki brudzące się do dnia w porannym słońcu, obłoki chmur sunące po niebie.

Samotność nie jest tutaj moim wrogiem, ale najlepszym przyjacielem, który pozwala mi skupić się na własnych myślach i uczuciach. Medytując na odludziu, uczę się akceptować i zrozumieć swoje wewnętrzne pragnienia i potrzeby.

Wyprawy motocyklowe uczą mnie także pewności siebie. Starają się uczyć, choć nie wiem czy im się to udaje :D Z każdym pokonanym kilometrem dowodzę sobie, że jestem w stanie osiągnąć więcej, niż myślałam. To, co niegdyś stało pod znakiem zapytania, teraz staje się rzeczywistością. Motocykle nauczyły mnie, że granice istnieją tylko w naszych umysłach, a prawdziwa wolność tkwi w odwadze pokonywania ich.

1002 kilometry. Tyle wykręciłam podczas tej wakacyjnej trasy anno domini 2023. 

Żadnych niespodzianek w drodze do Poznania. Wczesnym popołudniem byłam na miejscu. Ostatnie trzy dni po podróży chcę wykorzystać na odwiedzanie ulubionych miejsc, czytanie i chodzenie po kafejkach.

Rano Triumph nie chciał odpalić, więc wezwałam lawetę gotowa odesłać go do domu. Ponownie źle oceniłam sytuację, bo okazało się, że ten młody motocyklista odstawiając wczoraj motocykl na parking zostawił go na biegu i głupio się zrobiło, gdy po przyjeździe pomocy drogowej pięknie odpalił. No cóż... Pojechałam więc dalej do kolejnego punktu podróży oddalonego o 150 km Restauracji i Gościńca "Poziomka" w Kujankach. Gościniec to też browar produkujący KUJAŃSKIEGO JOKERA, w tym przepyszne piwo poziomkowe. Nie mogłam się zdecydować czy chcę spróbować jasnego lagera czy poziokowe, więc wzięłam obydwa. Pobliskie jezioro Borówno to strefa ciszy, pięknie zagospodarowany brzeg z plażą i pomostami dla żaglówek. Spacerując trzeba uważać, żeby nie zdepnąć przypadkiem wędrującej żaby. Po przespanej w gościńcu nocy spędziłam nad jeziorem cały ranek oglądając budzące się kaczki. Do Poznania zostało mi 130 km. Jadę tam by spędzić urodziny z moją córką i pobyć kilka dni w moim mieszkanku na poddaszu jednej z kamienic na Jeżycach.

W niedzielę rano skierowałam motocykl w kierunku Kaszubskiego Parku Narodowego. Ta najpiękniejsza część wakacyjnej trasy mająca zaledwie 80 km doprowadziła mnie do wsi Ręboszewo, w której znajduje się zrekonstruowany wiatrak na Górze Sobótka. Tej ostatniej informacji nie zakodowałam, gdy znalazłam to miejsce na mapie i postanowiłam tu spędzić noc. Zdziwiłam się jak podjechałam pod mój cel gdy zobaczyłam stromy podjazd na górę. Szybka decyzja podjęta w mili sekundach - wjechać stromym podjazd po betonowych płytach na górę pod sam wiatrak, czy zaparkować na dole? Wybrałam to pierwsze... i to okazała się nie najlepsza decyzja.. Betonowe płyty były wąskie, nierówne i co chwilę czaiły się głębokie dziury.. wyłożyłam motocykl gdzieś mniej więcej w jednej piątej podjazdu i złamałam dźwignię zmiany biegów 🙈 Na szczęście okazało się, że wiatrak jest mekką motocyklistów i już po chwili znalazł się przy mnie młody chłopak, który pomógł mi podnieść moto i odstawił je na dolny parking. A ja z bambetlami pod pachą poczłapałam na górę, co skończyło się niewiarygodną zadyszką i nudnościami. Ale było warto! Maszynownia wiatraku była cała dla mnie! Gospodyni rozłożyła mi tam materace i dała pościel. Długo byłam wściekła na siebie, że niemądrze chciałam wjechać na tę górę. Było mi przykro jak patrzyłam jak dziesiątki kolejnych motocyklistów podjeżdżają pod nią bez problemu. Ale przeszło mi.. W widokach jakie rozciągały się z góry można się było zakochać. Patrzyłam, patrzyłam, chłonęłam to piękno 🌄 i przestałam myśleć o wywrotce..

W Łebie zatrzymałam się jedną noc na kwaterze przy drodze do plaży a drugą w miniaturowym domku położonym po drugiej stronie ulicy. Czas w Łebie wypełniły mi pyszne śniadania w Piekarni Manufaktura Płotka, spacery po szerokiej plaży i delektowanie się zimnym Mohito siedząc na leżaku w plażowym barze i wpatrywanie się w morze 🌊🍹

No i w końcu Triumph odmówił posłuszeństwa. Gotowa do drogi do Łeby, od której dzieliło mnie tylko 60 km a tu znowu problemy po dopaleniu i dojechał tylko do drugiego skrzyżowania i koniec - zgasł na amen. Na szczęście w takim miejscu, że łatwo mi go było odkulnąć na chodnik tak, aby nikomu nie przeszkadzał. Pomoc drogowa oznajmiła, że akumulator, bo odpalił na klemy. Dostałam namiary na sklep w Słupsku, gdzie mogę kupić nowy akumulator i na mechanika samochodowego, który pomógł mi go wymienić. Niestety prądu dalej brak, bo to coś dalej w systemie. Szukamy przetwornicy prądu, ale nie możemy jej znaleźć. Trzeba szukać kogoś kto zna się na motocyklach. Na szczęście kilka kilometrów dalej znajduję pana Piotra, który z zachwytem poszperał w Triumphie, odnalazł część i połączył styki, które się rozłączyły 😍 Po nadłożonych czterech godzinach mogłam jechać do Łeby. Najdłuższe 60 km 😁

Pogoda była niepewna, ale do Jarosławca jest rzut beretem, więc odwiedziłam przystać rybacką i trafiłam na wodowanie kutra rybackiego z plaży 🚢

Nigdy nie wiem gdzie będę spać kolejnego dnia. W Ustce szukałam najdalej na wschód wysuniętego miejsca, aby być blisko nadmorskiego lasu i klifowego brzegu. Znalazłam wolny pokój w Domu Wczasowo-Sanatoryjnym Perła z oknami wychodzącymi na las. Rano i wieczorem spacerowałam po pustej plaży a w ciągu dnia odkrywałam Ustkę. Drugiego dnia w końcu ucichł wiatr, który męczył mnie od wyjazdu. Zostałam tu 3 dni. Wypłynęłam w krótki rejs cumującym w porcie statkiem DRAGON, stylizowanym na XVII wieczny galeon i zjadłam obłędnie dobrego steka w Tawernie Portowej podawanego na gorącym kamieniu 🙆

 Mój Triumph cały czas grymasi. W Gorzelni już wzywałyśmy pomoc, ale ponieważ w końcu zapalił, to postanowiłam z niej zrezygnować i jechać dalej... do celu. 130 km do Ustki. Droga i krajobrazy robiły się coraz ciekawsze, choć czasami nawierzchnia niebardzo 🙅

Mogłabym długi czas przesiedzieć na łóżku polowym rozstawionym dla mnie w kuchni patrząc w przez hipnotyzujące okna starej gorzelni pod miękką kołdrą czytając książkę. Przy mnie od czasu do czasu pojawia się pies Lenon i kot Zacier, który koniecznie chce umościć się na moich nogach. Ale wychodzę zwiedzać okolicę - idę drogą wśród pól nad pobliskie jezioro a rano z kubkiem kawy siadam pod drzewem obok lawendy i wystawiam twarz do słońca.  Obserwuję przechadzające się po gospodarstwie kury. Pierwszy raz widzę jak doi się kozy 😍

Jak odkryłam to miejsce - nie wiem. Mam wrażenie, że to prezent od Wszechświata, który podsunął mi Google Maps lub Booking.com. Tym bardziej, że moto grymasiło dzisiaj rano i nie chciało odpalić. Po kolejnych 140 km znalazłam się w Gorzelni Gwieździn zlokalizowanej wśród pól, łąk, lasów i jezior. Zarówno wnętrza jak i okolica przypominają mi Toskanię.  Cudowna właścicielka Kamila przeobraża to miejsce w miejsce unikalnych doświadczeń ✨

Pierwszy przystanek wakacyjnej podróży na 140'stym kilometrze - ekskluzywnie i industrialnie w Cukrowni Żnin. Stare mury cukrowni, która nie przetrwała przemian, ale za to stała się niecodziennym miejscem odwiedzin. Labirynt korytarzy i zakamarków. Jest mnóstwo rzeczy do odkrycia 👀

Triumph zapakowany. Kilka t-shirtów, dżinsy, leginsy, trampki, klapki, strój kąpielowy, zapas bielizny i kosmetyki. Jedziemy w kierunku Ustki. Hej przygodo!