Nie trzeba wiele, żeby cieszyć się latem. Kawałek drewnianej kładki nad rozlewiskiem, cisza lasu, zapach kwiatów, który zostaje w głowie jak melodia. Patrzysz w wodę, a ona odbija niebo tak czysto, jakby nie znała pośpiechu.

Tutaj wszystko dzieje się powoli. Las rośnie w swoim tempie, rzeki wiją się jak chcą, bociany odlatują, gdy czują, że już czas. Ptaki śpiewają – raz głośniej, raz ciszej - jakby sprawdzały, czy ktoś ich słucha.

Zatrzymywałam się przy domkach, kapliczkach, gniazdach pustych już po odlocie ptaków. W tym pustym gnieździe było coś poruszającego – przypomnienie, że nic nie trwa bez końca i że nie wszystko da się zatrzymać na zdjęciu.

Fotografowałam nie tylko to, co widać. Starałam się uchwycić też ciszę, spokój, oddech lata. Zdjęcia z Podlasia są jak pocztówki z miejsca, które mówi: „Zwolnij. Zobacz. Oddychaj”.

Może o to właśnie chodzi w podróżach – by wrócić nie tylko z pełną kartą pamięci, ale z pełniejszym sercem. Wypełnionym spokojem i ciepłem lata.

Na zdjęciach Podlasie w pełnej krasie: Drohiczyn, Supraśl, zamek w Tykocinie, Puszcza Białowieska, Rezerwat Krzemianka, Narwiański Park Narodowy, Biebrzański Park Narodowy, Ziołowy Zakątek w Korycinach i gród w Parku Kulturowym Korycin-Milewszczyzna.

Zapraszam do mojej galerii – może i Wy usłyszycie w tych obrazach szept puszczy i skrzydła bocianów.

 

  

   

  

  

 

  

  

  

     

  

  

Majówka w Nicei – kilka dni nad Morzem Śródziemnym, które nigdy nie przestaje zachwycać. To miejsce, gdzie oddech staje się głębszy, a umysł zanurza się w spokoju, który biolog Wallace J. Nichols określił mianem "błękitnego umysłu".

Powrót do Nicei po trzynastu latach przypominał spotkanie ze starym przyjacielem. Przyleciałam, aby odświeżyć wspomnienia i ponownie zanurzyć się w atmosferze tego magicznego miejsca. Już na lotnisku, przy samej krawędzi morza, poczułam pierwsze objawy błękitnego umysłu – płuca wypełniły się świeżym, czystym powietrzem. To uczucie nie opuściło mnie aż do końca pobytu.

Kamienista Plaża i Lazurowa Woda

Nicea przyciąga swoją kamienistą plażą, gdzie lazurowa woda rozciąga się aż po horyzont. Obserwując rytmiczne ruchy fal, ich hipnotyzujący szum koił moją duszę, wprowadzając w stan głębokiego spokoju. Wielokrotnie wracałam na plażę, czując jak stresy dnia codziennego odpływają z każdą kolejną falą. Kontakt z wodą, jej chłód i odświeżenie, działały jak balsam na moją skórę.

Wychodzę z zabytkowego dworca kolejowego, czuję chłód 0 stopni Celsjusza i pochmurne, ponure popołudnie. W Polsce już wyczuwa się wiosnę, a tutaj wciąż trwa zima, śnieg i lód pokrywają ulice. Trzeba uważać, aby się nie pośliznąć, ponieważ Finowie nie uprzątają śniegu, a ulice wysypują drobnym żwirem. Tak rozpoczynam moją przygodę po Helsinkach, miastu, które na pierwszy rzut oka może wydawać się nieco ponure, ale dla mnie, pełne jest fascynujących kontrastów i niezwykłych doświadczeń. Miasto pełne inspiracji, gdzie można doświadczyć zarówno spokoju i zadumy, jak i podziwiać potęgę natury i ludzkiej kreatywności.

Patrząc na otaczające mnie budynki i ulice, od razu mam skojarzenia z Poznaniem, Wrocławiem... Petersburgiem? Czuję związki Helsinek i pewnie całej Finlandii z Rosją, nawet w herbacie podanej w hotelu, która nosi rosyjskie brzmienie - Russian Earl Grey. Ale przede wszystkim wyczuwam to poprzez architekturę miasta.

Nigdy nie wiem gdzie będę spać kolejnego dnia. W Ustce szukałam najdalej na wschód wysuniętego miejsca, aby być blisko nadmorskiego lasu i klifowego brzegu. Znalazłam wolny pokój w Domu Wczasowo-Sanatoryjnym Perła z oknami wychodzącymi na las. Rano i wieczorem spacerowałam po pustej plaży a w ciągu dnia odkrywałam Ustkę. Drugiego dnia w końcu ucichł wiatr, który męczył mnie od wyjazdu. Zostałam tu 3 dni. Wypłynęłam w krótki rejs cumującym w porcie statkiem DRAGON, stylizowanym na XVII wieczny galeon i zjadłam obłędnie dobrego steka w Tawernie Portowej podawanego na gorącym kamieniu 🙆